Durftevragen helpt je je droom te realiseren door mensen aan elkaar te verbinden en hun ideeën en netwerken met elkaar te delen. Doe mee en geef je droom een boost!

Meld je aan op http://www.durftevragen.com/inschrijven/

Voor mijn eigen durftevragen-ervaring kun je hier kijken.

Hopelijk tot 19 mei!

Het moment dat ik het vertrouwen in Beck verloor was de eerste wedstrijd van dit seizoen tegen Bergen op Zoom. Doordat de NOS bij elke time out pogingen doet een microfoon boven de huddles te hangen, kun je wat tactische aanwijzingen opvangen. Het bleek dat Beck slechts 2 soorten spelers kent: Guards en Bigs. Dat is iets typisch Amerikaans, om elke speler in een hokje te plaatsen. Vandaar dat ze altijd zo’n moeite hebben met het Europese spel. Hierin kunnen centers soms schieten, worden er veel meer passes gegeven vanuit het opzetten van een aanval dan als uitvlucht na een individuele actie en zijn spelers niet in een hokje te plaatsen. Tijdens de wedstrijd zag je toen al dat een geweldige speler als Peter van Paassen compleet anders (en veel minder effectief) gebruikt werd. In plaats van het middelpunt van een vloeiende aanval zoals hij dat bij Amsterdam was, werd de bal af en toe aan hem gegeven en werd er verwacht dat hij een individuele actie maakte.

Een ander probleem, waar Beck volgens mij wat minder invloed op had, was de teamsamenstelling. En dan met name de opbouw. Één van de belangrijkste elementen van een teamsport is de opbouw van het team. Met name geldt dit voor de identiteit van een team (ben je een verdedigend of een aanvallend ingesteld team, ga je voor de inside scores of voor de driepunters) en voor de opbouw en taakverdeling van het team. Een team functioneert nu eenmaal het beste als er een enigszins vaste taakverdeling is, waar ook wat balans in zit. Als je 3 spelers opstelt die allemaal inside willen scoren, dan zit de bucket vrij dicht en dat werkt dus niet. Maar stel je 4 of 5 spelers op die willen rennen, maar je hebt geen rebounds, dan werkt dat ook niet. Die teamopbouw was er bijvoorbeeld wel in het seizoen dat Eiffeltowers voor het laatst kampioen werd. De belangrijkste man was toen Leon Rodgers, een alpha mannetje. Maar wel een alpha mannetje waar je 9 van de 10 keer op aan kon. Hij werd geflankeerd door een scorer in de vorm van Travis Young, een schutter in Kees Akerboom en een zeer stabiele guard in Sam Jones. Daarnaast was Sharone Wright er voor de inside presence, was Eric Nelson een harde werker, Jos Frederiks een ervaren manusje van alles en Robert Owens een verrassing van de bank. Ook spelers als Marcel Aarts, Roye Berkowitz en zelfs de weinig spelende Thijs Vermeulen wisten wat hun taak was en als geheel waren de spelers vaak complementair aan elkaar. Hoe anders is het dit jaar. Voor vrijwel alle spelers is ‘kan beter’, ‘valt tegen’ en ‘inconsistent’ van toepassing, een teken aan de wand dat de samenstelling van het team te wensen overlaat. Ook de plotselinge beslissing van Jos Frederiks (zo’n ervaren speler die in een kampioensteam hoort) om met spelen te stoppen was een teken aan de wand. Op het gebied van technische zaken schort dus ook het één en ander. Waarschijnlijk zou het bestuur (lees: voorzitter Erik Kurvers) er goed aan doen het grootste deel van deze technische staf te vervangen.

De beslissing om de coach aan de kant te zetten is in mijn ogen dus een goede. De timing laat wat te wensen over. Kampioenschappen worden gewonnen door een combinatie van talent, teamopbouw, teamspirit, geluk en coaching. Vaak is dit het resultaat van een teamproces waar een team (spelers en coach) een langere tijd over moeten doen om de goede mix te bereiken. Met het vervangen van de coach begin je als het ware weer vanaf 0 en is de kans klein dat je over voldoende cohesie beschikt wanneer het er echt om gaat, in de playoffs. Tevens heb je nu geen echte stok om coach Beck mee te slaan; hij heeft altijd het argument dat hem niet lang genoeg de tijd is gegund.

Het is te hopen voor het Bossche basketball dat het ontslag van Beck het begin is van een zuiveringsoperatie, waarin de technische staf niet gespaard blijft. Daarnaast zal er kritisch naar het team gekeken moeten worden en zal er een coach aangetrokken moeten worden die wat meer affiniteit heeft met je belangrijkste spelers. En bij voorkeur niet eentje die maar 2 typen spelers kent…

Update: mede door wat blessures is Jos Frederiks weer aan het spelen gegaan. 1 wedstrijdje kon hij nog meepakken voor de playoffs. Bij de eerste ‘tegenstander’ in de playoffs (zusterorganisatie Aris) speelt nu net de pointguard van het eerder gememoreerde kampioensteam: Sam Jones. Nét de speler die de Eiffeltowers nu heel erg hard zouden kunnen gebruiken.

Het is namelijk enkel een deadline wat betreft het ontvangen van een voorlopige aanslag voor 1 juli. Wanneer je dus later dan 1 april je aangifte doet, betekent dat alleen dat je voorlopige aanslag later kan komen. Overigens wordt er in de praktijk vaak een wat soepelere deadline aangehouden. Dat betekent dat je, wanneer je je aangifte dit weekend in zou sturen je ook nog grote kans hebt dat je een voorlopige aanslag voor 1 juli krijgt, maar juridisch heb je geen poot meer om op te staan.

Maar krijg je een boete als je niet voor 1 april 2010 aangifte hebt gedaan? Nee, je krijgt eerst nog een herinnering en daarna pas een aanmaning. Pas na de datum op die aanmaning kun je een boete krijgen, welke voor particulieren € 226 is bij de eerste overschrijding. Overigens is er nog een mogelijkheid om dan de termijn nog wat te rekken, daarvoor mag je contact met me opnemen. Dat kan ook voor andere belastingvragen.

Je aangifte indienen voor 1 april is dus wel handig om te doen, maar geen absolute ramp als het niet gebeurt.

In het mobiel danshuis, 2 opblaasbare iglo’s , vond de voorstelling plaats. Het was vrij toegankelijk, maar in de intro werd al gezegd dat het op prijs werd gesteld als je een kleine donatie zou willen geven. Nu ben ik zelf al een redelijk fan van waardebepaling achteraf, maar voor dansvoorstellingen vind ik het een geweldige concept. Bij dans (net als andere kunst trouwens) is het namelijk zo dat de beleving van de voorstelling een groot onderdeel uitmaakt van de waarde die je hecht aan deze voorstelling. Zeker voor mensen zoals ik, die niet in eerste instantie voor de dans gaan. Daarnaast krijgen de dansers en choreografen directe feedback over hoe het publiek de voorstelling vond. Wat mij betreft mag waardebepaling achteraf een grotere plek krijgen in de dansscene.

Ik vond het persoonlijk een erg leuke voorstelling. Het bedrag wat ik aan het eind van de voorstelling betaalde was dan ook hoger dan wat ik de voorstelling aan het begin waard had gevonden. Daarnaast kwam de bijdrage nu van mezelf, waardoor ik er helemaal achter stond. Wanneer een voorstelling een bepaald bedrag vooraf had gevraagd, blijf ik altijd zitten met de vraag: ‘Het was op zich wel leuk, maar was het dat geld ook waard?’

Cover van De Boom, illustratie van Linde Ex

Doordat ik op 25 februari 2010 een Durftevragen heb bijgewoond, ben ik in contact gekomen met Juul Martin. Juul heeft, vanuit zijn coachingsachtergrond, een ebook geschreven wat vanaf vandaag (Nationale Boomfeestdag!) gratis online te verkrijgen is. Dit boek heet ‘De Boom’, wat de naam is die Juul heeft gegeven aan zijn eigen kijk op (zelf)coaching. Ik was in de gelukkige omstandigheid om dit boek iets eerder te krijgen dan 17 maart en daar ook nog eens een recensie over te mogen schrijven. Hier komt ‘ie:

Juul introduceerde bij onze Durftevragen het concept De Boom als een methode voor zelfcoaching. Hij voegde er aan toe dat daardoor een coach minder nodig zou zijn. Het motto van het boek is dan ook ‘Snap jezelf, doe anders en word blij!’. Dat zijn op zich nogal heftige beloftes, die Juul in 45 pagina’s probeert waar te maken. En daar is hij in mijn optiek uitstekend in geslaagd!

De Boom is een metafoor om uit te leggen welke factoren er van invloed zijn op jezelf, zowel vanuit jezelf, je gedrag en je omgeving. Met de schitterende illustraties van Linde Ex wordt dit visueel versterkt. In het boek legt Juul je de metafoor uit en laat je er mee werken totdat je 2 bomen hebt ontwikkeld. Een snap-jezelf-boom en een wensboom. Hierdoor wordt voor het voor jezelf duidelijker hoe je in elkaar zit, maar ook welke punten je zou kunnen veranderen. Het feit dat je een daadwerkelijk product maakt versterkt de ervaring, waardoor het meer effect heeft. Gedurende het lezen van de tekst heb ik de oefeningen ook gedaan en ik ben erg tevreden met het resultaat moet ik zeggen. In mijn binnenzak zit dan ook momenteel een wensboom, waar ik naar kan kijken wanneer ik daar behoefte aan heb.

Eigenlijk maakt Juul alles waar wat hij heeft beloofd; ik snap mezelf beter, ik ga een paar dingen anders doen en ik word er blij van! En dat alles zonder hulp van een externe coach. Natuurlijk lost dit boekje niet alles op, vandaar dat je natuurlijk nog steeds met Juul persoonlijk een boompje kan gaan planten!

Download ‘De Boom’ hier, vanaf 17 maart 2010 14.00.

Voor meer mooie illustraties van Linde Ex, zie hier.

Op zondagavond 22.39 had ik het bericht online gepost. Maandagochtend was het al 26 keer bekeken. Dit kwam omdat het al was opgepikt door Fanny Koerts (@Fannykoerts), die het had getweet. Ik ken Fanny wel van naam (ze is een begeleidster bij durftevragen), maar zij mij niet. Daarna gebeurde het volgende:

9.17 @lucyschaaphok RT de tweet van Fanny

9.19 @tientjesnet RT de tweet van Fanny

10:50 @juulmartin noemde de post in een tweet

11.03 ik tweette de post zelf

11.06 @keesvanbemmel RT

11.08 @sanderdatema RT

11.14 @alleennatuurlijk RT

12.16 @realoomph RT de tweet van Fanny

12.24 @MoreBrocante RT de tweet van Fanny

12.25 @MoreBrocante RT de tweet van Fanny

12.35 @durftevragen RT

15.30 Ik bracht mijn post onder de aandacht via een update van linkedin.

16.45 @Wonieka RT

Waar ik de dag begon met 0 bezoekers op mijn site (ik had deze immers pas net aangemaakt), stonden er op het eind van de avond 127 bezoekers in mijn statistieken. Daarnaast had ik een aantal (5)nieuwe volgers op twitter, en hadden enkele bezoekers geklikt op links die in mijn stukje of op de site stonden.  En dit allemaal via mensen waarvan ik de meeste niet ken, en waarvan de meeste niet eens in mijn netwerk zitten! Nogmaals, de cijfers stellen wellicht niet veel voor tussen het grote internetgeweld, maar ik vond het erg leuk om dit zo te monitoren. Wellicht heb je er ook wat aan.

Durftevragen is een bijeenkomst van een 10-tal mensen, onder leiding van een begeleider. Onze begeleider was Juul Martin. Naast dat de begeleider zorgt voor een extra boost motivatie en een groot netwerk, ‘bewaakt’ deze ook de principes van een durftevragen bijeenkomst. Deze principes hebben vooral betrekking op een goede doorstroom van de creativiteit die tijdens een durftevragen ontstaat. Daarnaast moet de vraag soms geconcretiseerd worden, iets waar de begeleider ook voor zorgt.

Tijdens de meeting mag elke deelnemer een vraag stellen, waarop de rest van de aanwezigen input mag geven. Dit kunnen boekentips zijn, of een persoon in je netwerk die de vraagsteller zou kunnen helpen, een site die kan helpen of een marketingtip om meer bekendheid te krijgen. De input wordt niet alleen uitgesproken, deze wordt ook op een post-it geschreven en op een flipover, waarop eerder de vraag is geschreven. Dit vel mag je mee naar huis nemen, zodat je thuis op je gemak alle tips kan verwerken. Klinkt erg eenvoudig, dat is het dan ook, maar de ervaring is overweldigend.

Ik had zelf geen concrete vraag bij het begin van de bijeenkomst. Ik ben net voor mezelf begonnen (zie hier), maar over het aan de man brengen van financiële dienstverlening wilde ik het niet gaan hebben. Een idee wat ik graag zou willen uitvoeren, maar wat op de achtergrond langzaam vorm had gekregen leek me het meest geschikt om aan deze groep voor te leggen. Het resultaat: 34 tips over wat ik zou kunnen doen om het idee uit te werken, op te zetten, te vermarkten en aan de man te brengen en nog wat mensen die ik zou kunnen benaderen daarvoor. En dat alles dankzij de collectieve intelligentie van deze groep mensen, die ik allemaal pas diezelfde dag had leren kennen. Plus de herinnering aan een bijeenkomst die zo krachtig is, dat je weken na de bijeenkomst er nog energie uit kan halen.

Nadat we allemaal weer onze eigen weg waren gegaan, komt het proces van waardebepaling achteraf tot stand. Een durftevragen bijeenkomst heeft namelijk geen vaste prijs, je betaald wat je de bijeenkomst waard vind. Ook dit concept is briljant, maar veel mensen hebben er toch moeite mee. Vandaar dat Juul er zelfs een uitleg op zijn site over heeft staan. Voor mij was het duidelijk dat ik geen geldbedrag wilde geven voor deze durftevragen. Na even nadenken ben ik op 2 betalingen uitgekomen. Allereerst dit weblog, waarmee ik wat meer aandacht voor dit geweldige concept vraag. Als tweede ga ik een durftevragen in Tilburg organiseren, onder leiding van Juul. Hiermee hoop ik het concept ook een plek te geven in mijn hometown. Hou o.a. deze site in de gaten voor de definitieve datum, die moet nog even afgestemd worden.

Samenvattend:

Het idee is simpel, de creatieve principes elegant, maar het is vooral de ervaring die een durftevragen bijeenkomst zo bijzonder maakt. Die ervaring moet je ook gewoon een keer meemaken, want beschrijven is zeer moeilijk. Hier kun je zien of er binnenkort een durftevragen bij jou in de buurt is.

Beide teams hebben een druk schema, omdat ze beiden de Nederlandse competitie vertegenwoordigen in Europa. Tenminste, Eiffeltowers gaat dat nog even doen bij de laatste 16, Amsterdam speelde deze week haar laatste Europese wedstrijd voor dit seizoen. Dat was het uitgangspunt voor de wedstrijd, de eerdere 2 wedstrijden dit seizoen werden dik gewonnen door de Eiffeltowers.

Zoals vaker begint Kees Akerboom met wat schoten van lange afstand, waarbij hij 2 van zijn 4 pogingen raakschiet. Eiffel neemt mede daardoor ook wat afstand van de Amsterdammers, waar center Robert Krabbendam al vrij snel in foutenlast terechtkomt en men hun toevlucht neemt tot een zoneverdediging. Eiffeltowers, en dan vooral de Amerikanen, lijkt niet te snappen hoe men deze zone kapot moet spelen. Vaak is men net te laat met het doorpassen van de bal en het vormen van mooie driehoekjes om tot vrije layups te komen, iets wat vanaf de tribune toch niet onmogelijk lijkt. De Amerikanen lijken verbaasd dat hun normale 1-tegen-1 acties niet lijken te werken. Hoewel Eiffel een niet onaardig Nederlands team op het veld zou kunnen zetten wat wellicht beter uit de verf zou kunnen komen (Jansen, Steenvoorde, Akerboom, Wessels en van Paassen), komt deze formatie niet uit de hoge hoed van coach Beck. Ook niet tijdens het veelvuldig wisselen van de spelers, waar Beck een handje van lijkt te hebben. Kees Akerboom, aan wie de Amsterdammers verdedigend veel aandacht gaan besteden, wordt nauwelijks meer gevonden. Eiffeltowers lijkt geen richting te hebben, en krijgt les in teamspel en hard werken van de Amsterdammers. Dit alles leidt er toe dat Amsterdam bij kan blijven, hoewel ze ook aanvallend niet briljant spelen.

Tijdens de rust wordt Jos Frederiks toegesproken, vanwege zijn recent aangekondigde afscheid. Tijdens zijn toespraak herinnert hij zijn teamgenoten er nog wel aan dat er nog een wedstrijd gewonnen moet worden. Dit lijkt aan dovemansoren gericht. Het blijft een close wedstrijd, en net op het punt dat Amsterdam klaar lijkt voor de knock-out (alle grote mannen van Amsterdam stonden op 4 fouten), zijn het juist de Amsterdammers die er een schepje bovenop doen. Vooral door klungelig basketball van Den Bosch krijgt Amsterdam genoeg kansen om de wedstrijd in hun voordeel te beslissen, maar dan breekt het niet hebben van een sterspeler de Amsterdammers op. De wedstrijd gaat naar een verlenging.

Normaliter laat de thuisploeg dan even zien hoe de krachtsverhoudingen werkelijk liggen, maar weer is het Amsterdam wat een voorsprong van 5 punten neemt. Dan is het jammergenoeg Anthony Richardson (vaak het symbool van wat er mis is met Amerikaans basketball) die met wat individuele acties de wedstrijd beslist. Terwijl bijna de hele Maaspoort opspringt van vreugde, blijf ik in stilte zitten balen. Vandaag won het budget het van het team en dat vind ik jammer. Ik troost me met de gedachte dat wanneer Eiffel (het budget) op deze manier doorgaat, er een kampioenschap weer niet inzit. Daarvoor is naast talent ook inzet, teamgevoel, basketball-IQ en op één lijn zitten qua speelstijl noodzakelijk, iets wat in ieder geval in deze wedstrijd ontbrak.

Eindresultaat is wel dat Arenas voor onbepaalde tijd geschorst is, wegens ‘conduct detrimental to the league’, en dat de vraag is wanneer hij weer terugkeert. Hoewel zijn staat van dienst een meer humoristische inslag heeft dan notoire bad boys zoals Artest en Stephen Jackson, is het toch interessant om wat zaken de revue te laten passeren.

Arenas staat bekend als een van de betere spelers die ooit in de tweede ronde van de draft zijn gekozen. Arenas speelde op de universiteit van Arizona, waar hij geen echte duidelijke identiteit ontwikkelde. Met de lengte van een grote point guard, de mentaliteit van een scorer, 3-puntsafstand, teveel turnovers, slechts 2 jaar college-ervaring en een laag schotpercentage was hij ook geen zekerheidje. De Golden State Warriors kozen hem als 31^e in de draft van 2001. Zijn eerste seizoen was niet denderend, met 11 punten, 4 assists en 2 turnovers, met een matig schotpercentage. De omslag kwam in zijn 2^e seizoen, toen hij de Most Improved Player award voor zich opeiste. Onder coach Musselman kreeg hij alle ruimte, wat naast 3,5 turnovers per wedstrijd ook 18 punten, 6 assists en 5 rebounds opleverde. Door de NBA regels en het feit dat Arenas een drafkeuze uit de 2^e ronde was, konden de Warriors hem niet behouden. Zelfs niet via een speciaal voor dit doel opgerichte website en smeekbedes van de fans. Hier begon voor het eerst zich het fenomeen Gilbertology te openbaren; volgens de overlevering (lees: verhalen van Gilbert zelf) maakte hij de keus tussen de Clippers en de Wizards door een muntstuk 10 keer te tossen. Toen deze 8 keer op de kant van de Clippers viel, was het duidelijk voor Gilbert: hij ging naar Washington. Dat soort logica is natuurlijk moeilijk in twijfel te trekken.

Het eerste seizoen was nog niet zo denderend, maar daarna vestigde Arenas zich als een van de betere scorers in de NBA. Met 26, 29 en 28 punten gemiddeld, gekoppeld aan 6 assists, 4 rebounds en een groot aantal hele verre driepunters (welke hij ook in crunchtime raakschoot) was hij op het veld in ieder geval een geduchte tegenstander. Buiten het veld liet hij ook van zich spreken; van zijn blog op NBA.com, tot de onthulling dat hij in de rust graag een potje online pokerde om zijn scherpte te bewaren, verhalen over douches in tenue tijdens de rust, altijd het in het publiek gooien van zijn shirtje na de wedstrijd, het rond zijn middel draaien van de bal voor een vrije worp en zijn verjaardagsfeestje van 1 miljoen dollar ter ere van zijn 25^e verjaardag. Het kon altijd gekker bij Arenas. Een goed voorbeeld was het uitgelekte YouTube-filmpje over het wedstrijdje tegen DeShawn Stevenson.

Maar tegen het einde van het 06-07 seizoen ging het mis met Gilbert; Gerald Wallace viel tegen zijn been aan en blesseerde Agent Zero, zoals Arenas toen werd genoemd. Het seizoen erna kampte hij met een zware knieblessure. Dit hield de Wizards niet tegen en men bood hem een contract voor 127 miljoen dollar aan voor de komende 6 jaar. In Gilbert-style ging hij hier niet mee akkoord en tekende voor ‘slechts’ 111 miljoen. Gilberts logica: Wat kan ik voor mijn familie niet kopen voor 111 miljoen, wat ik met 127 miljoen wel kan? De besparing die de Wizards van Gilbert kregen konden ze gebruiken om andere spelers aan te trekken.

De Wizards kregen het eerste seizoen weinig te zien voor hun grote investering: Arenas speelde welgeteld 62 minuten in het hele seizoen 2008-2009. Het was Arenas aan te zien dat de revalidatie een zware wissel op hem trok, hoewel hij de aandacht weer wist te trekken toen hij interviews weigerde door middel van een ‘Do Not Disturb’ hanger om zijn nek.

De verwachtingen waren dan ook redelijk hoog voor het seizoen 2009-10, want Hibachi (zoals inmiddels zijn nieuwe bijnaam was) zou gezond aan het seizoen beginnen. De Wizards stelden echter teleur, mede door een blessure van Antawn Jamison. Arenas liet 23 punten, 7 assists en 4 rebounds noteren. Tot het noodlottige incident op Kerstavond en de provocerende reacties van Arenas daarop; niet alleen twitterde (natuurlijk hij ook) hij dat hij zich een nieuwe John Wayne voelde, ook liet hij een aparte pre-game huddle zien met zijn teamgenoten: Arenas ‘schoot’ hen met zijn vingers neer. Dit gedrag schoot in het verkeerde keelgat bij David Stern, die hem voor onbepaalde tijd op non-actief heeft gezet.

Een van de meest interessante subplots bij het Arenas-verhaal is het feit dat de geruchten de ronde doen dat de Wizards geen enkele moeite hebben gedaan dit hele verhaal in de doofpot te stoppen, alsof ze wilden dat Arenas aan de schandpaal genageld werd. Boze tongen beweren namelijk dat de Wizards van het grote contract van Arenas afwillen, vanwege economische redenen.

Als dat zo is zou de vergelijking met Artest nog weleens verder getrokken kunnen worden; deze bevindt zich na een lange schorsing en wat omzwervingen nu uiteindelijk bij een zeer goed team. Arenas zou weleens hetzelfde lot kunnen wachten. Het is te hopen dat hij nog terugkeert in de NBA, want persoonlijk ben ik wel fan van zijn niet-alledaagse fratsen.

Update: Inmiddels heeft Arenas schuld bekend tegenover de rechter, de verwachting is dat hij in Maart een straf van 30 dagen tot 6 maanden krijgt opgelegd.

In hun eerste helft tegen de Bulls kwamen maar liefst 29 van de 39 schotpogingen vanachter de 3-puntslijn, waarmee ze een nieuw NBA record neerzetten. Omdat ze in het eerste kwart hun 7 op 13 van lange afstand schoten, stonden ze daarna nog met 34-23 voor. Tot zover het leven met de jumper, in het tweede kwart brickten ze de ene na de andere langeafstandsbom. 2 op 16 van lange afstand, en een ruststand van 50-48.

In de rust heeft coach Mike D’Antoni blijkbaar wat aandacht aan besteed (zie hier de shotcharts), maar in het 4^e kwart ging men rustig verder, en schoot men meer driepunters in dat kwart dan de Bulls in de hele wedstrijd probeerden. Tussen al het gepruts zat een serie van maar liefst 15 missers achter elkaar.

Uiteindelijk waren het niet de 16 op 47 driepunters die de Knicks de das omdeden, maar slechts de 11 punten (op 16 pogingen) vanaf de vrijeworplijn. Met 25 op 28 (Noah 9/10, Deng 7/7 en Salmons 5/5) deden de Bulls het daar een stuk beter. Dat is natuurlijk ook het probleem als je zoveel van buiten schiet: er is geen enkel fysiek contact, waardoor je nooit naar de vrije worplijn gaat om gratis punten te kunnen halen. De wat fysieker spelende Bulls maakten daar meer gebruik van, getuige de 12 extra vrije worpen die men mocht nemen.

Als laatste valt nog te noteren dat rebounden een stuk moeilijker is met al die wegspringende ballen van die driepunters. De kans is daardoor groter dat de tegenstander een verdedigende rebound kan pakken ipv dat jij een aanvallende rebound kan veroveren. Hoewel de Knicks net als de Bulls 8 aanvallende rebounds hadden, vielen de missers van de Knicks vaak in handen van de Bulls, die 41 verdedigende rebounds hadden.

De Knicks focussen zich vooral op het jumpshot momenteel, en dat blijkt ook wel uit hun huidige record (8-17). Alleen in extreme gevallen is deze tactiek aan te bevelen (de Suns van D’Antoni leunden erg zwaar op het jumpshot, maar in combinatie met een 7-seconds or less-filosofie en met de inside dunks van Amare Stoudemire bijvoorbeeld), omdat een kampioenschap winnen hiermee erg moeilijk is. En wanneer je ook je driepunters niet tegen een extreem hoog percentage afwerkt is ook het winnen van de Chicago Bulls, toch niet echt overtuigend bezig dit seizoen, niet mogelijk.